10/10/2008 - HÜZNÜN ÇIĞLIKLARI
Ayaklarım sonbaharın akıttığı gözyaşlarını çiğnerken
Adımlarım aman vermez bir göç hazırlığında
Hasrete beş kala durmuş saatler
Beynimin ortasında şimşekler dansediyor
Gözlerimdeki yıldırımlarla yarışırcasına
Kıyamete son dakika diyor zaman
Kulaklarımda sağır eden bir uğultu
Hiç durmadan beni çağırıyor sonsuzluğa
Dudaklarımda ecelin yumuşak öpücüğü
Şimdi hüznü intihar ediyorum yüreğimde
Korkma dokun bana
Kimsesizliğin misafirliği var ömrümde
Ne seninle olabildi bu can
Ne de sensizliğe alışabildi senelerce
Aman vermiyor mesafeler birleşmeye
Bir bütünün iki yarısı olmalıydık belki de
Ama iki yarımdan öteye gidilemedi nedense
Hep bir yanım yetim diğeri öksüz kaldı sayende
Kaçamak durakların kadersizliğinde yaşandı umutlar
Sevda hırsızı diye geçti kayıtlara adın
Hiç bir tarifede görünmedi yazgım
İçimde fırtınalarım vardı yaşanası
Çılgınlıklarım vardı paha biçilemeyen
Depremlerim vardı tüm kötülüklere meydan okuyan
Sen kolayına kaçarken hayatın
Hangi köşeden nasıl dönerim diye düşünürken
Palavraların ortasına saldın heceleri
Toplayıp da yapıştıramadım beyaz bir sayfanın orta yerine
Yalnızlık sevmekle başlarmış öğrendim
Hüzünün diğer adı
Bile bile lades demekmiş aslında
Sonu olmayan bir aşk hikayesi bu biliyorum
Eteğime bulaşan hüznün
Çığlıklarını armağan ediyorum sana
Eylül GÖKDEMİR/08.10.2008
| 
